Witaj na stronie Duszpasterstwa Młodzieży i Powołań Zgromadzenia Księży Marianów!

Pomoce w rozeznaniu

 

„Powołanie jest tym, co wyjaśnia u podstaw tajemnicę życia człowieka”

W dzisiejszym świecie niestety dominuje kultura antypowołaniowa. Jak mówi głos Kościoła, „przeważającym modelem antropologicznym jest dziś człowiek bez powołania” (z dokumentu Papieskich Dzieł Powołań Kościelnych pt. „Nowe powołania do nowej Europy”)
 

Tradycja Kościoła zwraca uwagę na kilka sytuacji, mających związek z odkryciem powołania:

  1. Są tacy wezwani przez Boga, którym oznajmił On swą wolę w jakiś szczególny sposób, bez pośrednictwa ludzkiego. Zdarzają się osoby, które podobnie jak biblijny Mojżesz, czy św. Maksymilian Maria Kolbe, miały doświadczenia mistyczne, w których Bóg objawił im powołanie.

  2. Większość chrześcijan rozpoznaje swe powołanie przez pośrednictwo Kościoła, który jest żywym Ciałem Chrystusa. Dlatego konieczna jest głęboka, dojrzała więź z Kościołem i uczestnictwo w jego życiu. Jest to najbardziej normalna droga rozeznawania powołania. Przykład św. Antoniego Pustelnika, czy św. Franciszka z Asyżu pokazuje, że można je odkryć przez wierne uczestnictwo w Eucharystii. Wielu osobom pomógł spowiednik lub kierownik duchowy. Taką pomoc powinna z zasady dać człowiekowi jego rodzina – domowy Kościół.

  3. Zdarzają się niestety sytuacje niewłaściwe, które są ostrzeżeniem przed błędami w rozeznawaniu. Istnieją przypadki, gdy człowiek jest „powołany” przez ludzi, co nie ma nic wspólnego z autentycznym powołaniem przez Boga. Chodzi o sytuacje manipulacji, gdy komuś wmawia się powołanie, czy np. zastrasza, aby wybrał jakąś drogę. Każdy wybór, który nie jest oparty na wolności, będzie decyzją niedojrzałą i często błędną.  

  4. Podobnie istnieją przypadki, gdy ktoś chce iść droga jakiegoś powołania nie będąc zupełnie wezwany na tę drogę przez Boga. Niektórzy wymyślają sobie powołanie lub mylą je z własnymi fascynacjami.


Warto zwrócić uwagę też na inne wskazówki:

  • Każde autentyczne powołanie jest dla miłości, która jest bezinteresowna, czysta i wymagająca – nie dla egoizmu, własnej wygody, przyjemności, itd. Pan Bóg zaprasza do ofiarowana swgo życia.

  • Miejscem rozeznawania powołania jest modlitwa i życie duchowe oparte na słuchaniu Boga, który mówi przez Słowo.

  • Przestrzenią rozeznawania powołania jest własne życie i własna historia. Osobista historia każdego zawiera ślady, znaki powołania. Należy uczyć się czytać własne życie jako spójną historię, gdzie każdy element ma sens – jako historia zbawienia.

  • Rozeznanie powołania powinno się dokonywać na dwóch drogach: pierwsze, to rozeznanie osoby, która odczytuje swą drogę sama wobec siebie. Drugim jest rozeznanie przewodnika, kierownika duchowego, Kościoła.

  • Jednym z kryteriów wskazujących na właściwa drogę, są ludzkie obawy, jest poczucie, że przerasta ona ludzkie siły, wydaje się trudna. Tak postrzega swe powołanie Mojżesz („mówienie sprawia mi trudność”), Izajasz („jestem mężem o nieczystych wargach”), Jeremiasz („jestem za młody”), Maryja („jakże się to stanie?”), Piotr („jestem człowiek grzeszny”). Byłoby dziwnym, gdyby ktoś ze zbytnią pewnością siebie, zuchwałością mówił o wyborze drogi powołania. To Bóg, który powołuje sam też uzdalnia człowieka do wypełnienia tego powołania.

  • Powołanie opiera się na tożsamości człowieka – w żaden sposób nie lekceważy człowieka, nic w nim nie niszczy, nie redukuje tego kim on jest. Stąd konieczna jest świadomość, że „ja” osoby, to coś więcej niż jej ciało i psychika. Potrzeba całościowego spojrzenia na swoje „ja”. Powołanie prowadzi człowieka do pełni życia we wszystkich wymiarach.

  • Bóg powołuje także mając wzgląd na czyjeś predyspozycje i zdolności. Bazuje nawet na wykonywanym zawodzie – widać to np. gdy Jezus powołuje Piotra, który jest rybakiem, mówiąc „odtąd ludzi będziesz łowił”.

  • W podjęciu definitywnej decyzji pójścia jakąś drogą jest czas na próbę, na zobaczenie realiów danej drogi życia (np. narzeczeństwo, postulat zakonny, rok propedeutyczny w seminarium). Ważna jest zdolność do podjęcia decyzji, a także do podjęcia próby, gdzie zawsze jest przestrzeń na błąd, na powiedzenie „to nie moja droga”.

  • Ważną pomocą w rozeznawaniu są rekolekcje, dni skupienia, stały spowiednik i kierownik duchowy.


Opracowane dla potrzeb Duszpasterstwa Młodzieży i Powołań Zgromadzenia Księży Marianów www.mlodzimarianie.pl